(Slok)darm perikelen
Afgelopen weekend hebben we weer dienst gehad. Zeker in een weekend komen er hoofdzakelijk patiënten waarvoor we ooit begonnen zijn om het vak te leren: ernstig zieke dieren die met spoed geholpen moet worden. Zo kwam op zaterdagmiddag de middenslag poedel Pearl binnen met als klachten: braken, sloom en niet eten. Zelfs het drinken werd meteen opgegeven. Zijn temperatuur was iets verlaagd, zijn buik was wat opgezet en hij kreunde als ik er in voelde. Het beeld verergerde zich per uur. Het was duidelijk: hier moest ingegrepen worden! Op de röntgenfoto was een verdachte witte schaduw te zien. Uit het bloedonderzoek bleek dat er al sprake was van levensbedreigende indroging en beginnend nierfalen. Pearl kreeg een infuus en via dat infuur ook meteen (op effect) de verdoving. Meestal kunnen we bij zulke zieke dieren wel volstaan met de halve dosering, door op effect het narcosemiddel te geven zorgen we ervoor dat ze nooit teveel krijgen en dus gevaarlijk diep in slaap zouden geraken. Hij werd ook geïntubeerd en werd zodoende via een 'pijpje' beademd.
De assistente schoor Pearls buik kaal als een volleerde kapper en koppelde alle bewakingsapparatuur aan terwijl ik me aan het wassen was. De telefoon bleef onophoudelijk rinkelen, maar deze operatie ging natuurlijk voor. Al de afspraken werden weer voor later in de middag gemaakt.
Een kwartier daarna had ik de boosdoener in mijn vingers: halverwege de dunne darm zat een harde knobbel met een forse ontstekingsreactie eromheen. Het openen van darmen in de buik is altijd een risicovolle ingreep omdat er per definitie veel bacteriën bij vrijkomen. Uit ervaring weten we dat snel werken, goed de wond spoelen en het gebruiken van de best mogelijke antibiotica pre-operatief er toe bijdrgaagt dat de wond- of buikvliesinfectie tot een minimum beperkt blijft. In dit geval volstond een kleine snede in de darmen om het plastic voorwerp dat voor de afsluiting zorgde eruit te wippen.
De assistente spoelde het af en wat bleek het tot onze verbazing te zijn: de puntige borst van een barbie pop! Pearl was wel gecastreerd maar had blijkbaar nog altijd interesse in bepaalde zaken... Het dichthechten van de darmen en de buikwand ging gelukkig lekker vlot en toen ik uit de operatiekamer kwam zat de volgende patiënte al weer te wachten: een eend die een vishaak had ingeslikt. In de bek was niets meer te zien; de draad was helaas al afgeknipt. We maakten een röntgenfoto en de haak bleek halverwege de slokdarm vast te zitten in de hals. Met een kapje voor zijn snavel brachten we de eend onder verdoving en via een klein sneetje in de huid ter plekke van de haak kregen we het metalen puntje in zicht. Toen kwam het er op aan om het haakje er nog op de juiste manier uit te 'draaien'. Erg dankbaar was de eend niet voor deze levensreddende handeling. Elke keer als we hem daarna wilden onderzoeken vloog hij ons letterlijk aan! Toen we er zeker van waren dat er geen wondinfectie zou optreden en hij weer genoeg eetlust had hebben we hem weer snel bij zijn vertrouwde sloot losgelaten.
Bij het controle consult een paar dagen later bleek Pearl wel een dankbare patiënt: hij kwam kwispelend binnen, sprong vrolijk tegen me op en het raadsel van de aangerande barbie was ook opgelost: het buurmeisje was haar pop al een maand kwijt!
De assistente schoor Pearls buik kaal als een volleerde kapper en koppelde alle bewakingsapparatuur aan terwijl ik me aan het wassen was. De telefoon bleef onophoudelijk rinkelen, maar deze operatie ging natuurlijk voor. Al de afspraken werden weer voor later in de middag gemaakt.
Een kwartier daarna had ik de boosdoener in mijn vingers: halverwege de dunne darm zat een harde knobbel met een forse ontstekingsreactie eromheen. Het openen van darmen in de buik is altijd een risicovolle ingreep omdat er per definitie veel bacteriën bij vrijkomen. Uit ervaring weten we dat snel werken, goed de wond spoelen en het gebruiken van de best mogelijke antibiotica pre-operatief er toe bijdrgaagt dat de wond- of buikvliesinfectie tot een minimum beperkt blijft. In dit geval volstond een kleine snede in de darmen om het plastic voorwerp dat voor de afsluiting zorgde eruit te wippen.
De assistente spoelde het af en wat bleek het tot onze verbazing te zijn: de puntige borst van een barbie pop! Pearl was wel gecastreerd maar had blijkbaar nog altijd interesse in bepaalde zaken... Het dichthechten van de darmen en de buikwand ging gelukkig lekker vlot en toen ik uit de operatiekamer kwam zat de volgende patiënte al weer te wachten: een eend die een vishaak had ingeslikt. In de bek was niets meer te zien; de draad was helaas al afgeknipt. We maakten een röntgenfoto en de haak bleek halverwege de slokdarm vast te zitten in de hals. Met een kapje voor zijn snavel brachten we de eend onder verdoving en via een klein sneetje in de huid ter plekke van de haak kregen we het metalen puntje in zicht. Toen kwam het er op aan om het haakje er nog op de juiste manier uit te 'draaien'. Erg dankbaar was de eend niet voor deze levensreddende handeling. Elke keer als we hem daarna wilden onderzoeken vloog hij ons letterlijk aan! Toen we er zeker van waren dat er geen wondinfectie zou optreden en hij weer genoeg eetlust had hebben we hem weer snel bij zijn vertrouwde sloot losgelaten.
Bij het controle consult een paar dagen later bleek Pearl wel een dankbare patiënt: hij kwam kwispelend binnen, sprong vrolijk tegen me op en het raadsel van de aangerande barbie was ook opgelost: het buurmeisje was haar pop al een maand kwijt!